اندومتریوز حدود 10 درصد از زنان را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما میانگین زمان از بروز اولین علائم تا تشخیص این بیماری بین 8 تا 12 سال است. این تأخیر در تشخیص نه تنها به دلیل پیچیدگی این بیماری است، بلکه عوامل سیستمیک دیگری نیز در این موضوع دخیل هستند.
دو مطالعه اخیر در جزایر فارو نشان داده است که پزشکان عمومی در این مناطق با چالش‌های خاصی در مدیریت بیماران مشکوک به اندومتریوز مواجه هستند. یکی از بزرگ‌ترین موانع در تشخیص به موقع، نرمال‌سازی دردهای قاعدگی در فرهنگ و پزشکی است. بسیاری از زنان از کودکی یاد می‌گیرند که دردهای قاعدگی بخشی از زندگی زنان است و به همین دلیل، ممکن است برای دریافت کمک پزشکی تأخیر کنند.
در مطالعه‌ای در دانمارک، مشخص شد که برخی پزشکان عمومی هنوز دردهای لگنی را به مسائل روانی نسبت می‌دهند و این می‌تواند منجر به نادیده‌گرفتن علائم واقعی شود. همچنین، پزشکان عمومی بیشتر به دنبال علائم قاعدگی در تشخیص اندومتریوز هستند و در صورت بروز علائم گوارشی، ممکن است این بیماری را در نظر نگیرند.
علاوه بر این، پزشکان عمومی معمولاً نمی‌توانند تشخیص قطعی اندومتریوز را بدهند و این نیاز به ارزیابی تخصصی و گاهی جراحی لاپاراسکوپی دارد. این موضوع باعث می‌شود که بیماران در وضعیت بلاتکلیفی قرار بگیرند و زمان زیادی برای دریافت تشخیص واقعی صرف شود.
موانع ارجاع و دسترسی به متخصصان نیز به این مشکل دامن می‌زند. در برخی موارد، ارجاعات به متخصصان ممکن است رد شود و بیماران مجبور به مراجعه مجدد به پزشکان عمومی شوند. این وضعیت می‌تواند به تأخیر در تشخیص و درمان منجر شود.
در نهایت، این تأخیر در تشخیص اندومتریوز نتیجه یک شکست واحد نیست، بلکه محصول نرمال‌سازی درد، نقاط کور تشخیصی و موانع سیستم بهداشت و درمان است. اگر شما علائمی دارید که بر کیفیت زندگی‌تان تأثیر می‌گذارد، به احساسات خود اعتماد کنید و برای دریافت پاسخ‌ها تلاش کنید.
