تحقیقات جدید نشان می‌دهد که شاخص توده بدنی (BMI) در سن 20 سالگی می‌تواند به طور متفاوتی با خطر ابتلا به سرطان سینه پس از یائسگی مرتبط باشد. این مطالعه که بر روی 33,816 زن پس از یائسگی در بریتانیا انجام شده، نشان می‌دهد که تغییرات در بافت سینه می‌تواند به توضیح این ارتباط کمک کند.
در این مطالعه، زنان اطلاعات مربوط به وزن خود در سن 20 سالگی را گزارش کردند و محققان از این اطلاعات برای محاسبه BMI آنها استفاده کردند. سپس، با اندازه‌گیری چگالی بافت سینه در ماموگرام‌ها، این زنان به مدت 10.4 سال تحت نظر قرار گرفتند تا مشخص شود چه تعداد از آنها به سرطان سینه مبتلا می‌شوند. در این مدت، 1,261 زن به سرطان سینه تشخیص داده شدند.
تفاوت در الگوی سرطان سینه بر اساس سن
نتایج نشان می‌دهد که الگوی خطر سرطان سینه بسته به زمانی که BMI اندازه‌گیری می‌شود، متفاوت است. برای هر افزایش 5 واحدی در BMI در سن 20 سالگی، خطر ابتلا به سرطان سینه پس از یائسگی کاهش می‌یابد. اما افزایش 5 واحدی در BMI در بزرگسالی با افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه مرتبط است.
محققان ارتباطی ممکن بین BMI و چگالی بافت سینه پیدا کردند که می‌تواند این الگو را توضیح دهد. چگالی پایین‌تر بافت سینه با خطر کمتر سرطان سینه مرتبط است و زنانی که در سن 20 سالگی BMI بالاتری داشتند، معمولاً چگالی بافت سینه کمتری در زندگی بعدی خود داشتند. تخمین زده می‌شود که تفاوت‌های چگالی بافت سینه حدود 60 درصد از ارتباط بین BMI بالاتر در اوایل بزرگسالی و خطر کمتر سرطان سینه را توضیح می‌دهد.
چگالی بافت سینه و تأثیر آن بر خطر سرطان
بافت سینه ترکیبی از بافت غده‌ای متراکم و بافت چربی است. بافت‌های متراکم‌تر، خطر سرطان سینه را افزایش می‌دهند. محققان بر این باورند که ترکیب بدنی ممکن است بر نحوه توسعه بافت سینه تأثیر بگذارد. با این حال، BMI در طول زندگی معنای بیولوژیکی یکسانی ندارد. زمان‌بندی مهم است زیرا بافت سینه در دوران بلوغ و اوایل بزرگسالی هنوز در حال توسعه است. در زندگی بعدی، چربی بدن نقش بیولوژیکی متفاوتی دارد و پس از یائسگی، بافت چربی به منبع مهم‌تری از استروژن تبدیل می‌شود.
این مطالعه به هیچ وجه دلیلی برای افزایش وزن در سنین 20 سالگی نیست. محققان در حال بررسی بیولوژی خطر سرطان سینه بودند و پیشنهاد نمی‌کنند که وزن بالاتر محافظت‌کننده است، به ویژه که وزن بالاتر با سایر خطرات سلامتی نیز مرتبط است. به جای آن، محققان پیشنهاد می‌کنند بر عادت‌هایی تمرکز کنید که از سلامت کلی حمایت می‌کنند، از جمله تحرک منظم، تغذیه مناسب، خواب کافی و مدیریت استرس.
همچنین ارزش دارد که در ماموگرام بعدی خود در مورد چگالی بافت سینه سؤال کنید. اگر بافت سینه شما متراکم است، ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی شما می‌تواند توضیح دهد که این موضوع چه معنایی برای خطر شخصی شما دارد و چگونه ممکن است برنامه غربالگری شما را تغییر دهد.
