تنهایی می‌تواند بر سال‌های زندگی سالم تأثیر بگذارد، حتی اگر فردی در یک محیط اجتماعی فعال باشد. ممکن است شما در طول روز با همکاران خود صحبت کنید، اما از دیدار با دوستان خارج از محیط کار غافل باشید، یا در کنار افراد زیادی باشید اما هیچ‌کس را نداشته باشید که در مواقع دشوار به او اعتماد کنید. این تجربیات هرچند متفاوت هستند، اما هر دو نشان‌دهنده نوعی از قطع ارتباط اجتماعی می‌باشند.
در یک مطالعه جدید، محققان بررسی کردند که چگونه تنهایی و انزوا اجتماعی با تعداد سال‌هایی که افراد می‌توانند بدون بیماری‌های عمده جسمی یا روانی زندگی کنند، مرتبط است. این مطالعه شامل ۲۷۷,۴۸۹ بزرگسال بود که به مدت حدود ۱۳ تا ۱۴ سال تحت نظر قرار گرفتند.
جزئیات مطالعه
محققان داده‌های بیوبانک بریتانیا را از بزرگسالانی که در آغاز مطالعه از هفت بیماری مزمن عمده، از جمله بیماری‌های قلبی، سرطان، دیابت، افسردگی و اضطراب، عاری بودند، تحلیل کردند. آنها تنهایی را بر اساس میزان احساس تنهایی و وجود فردی نزدیک برای اعتماد کردن اندازه‌گیری کردند. انزوا اجتماعی نیز بر اساس معیارهای عینی‌تری مانند زندگی به تنهایی، دیدار با دوستان یا خانواده و شرکت در فعالیت‌های اجتماعی ارزیابی شد. این تمایز مهم است زیرا بودن به تنهایی و احساس تنهایی لزوماً یکسان نیستند.
نتایج کلیدی
بزرگترین تفاوت در سلامت روانی مشاهده شد. در سن ۵۰ سالگی، افرادی که هم تنهایی و هم انزوا اجتماعی را تجربه می‌کردند، نسبت به افرادی که هیچ‌یک از این موارد را نداشتند، سال‌های کمتری بدون بیماری پیش رو داشتند. برای بیماری‌های جسمی، زنان با هر دو مورد تقریباً ۲.۴ سال کمتر و مردان ۱.۷ سال کمتر سال‌های بدون بیماری را تجربه کردند. این تفاوت برای سلامت روانی بزرگتر بود؛ زنان با هر دو مورد ۳.۷ سال و مردان ۵.۸ سال کمتر سال‌های بدون افسردگی یا اضطراب داشتند. همچنین، تنهایی به تنهایی نیز با کاهش سال‌های بدون بیماری روانی در زنان مرتبط بود و این اختلاف تقریباً ۳.۹ سال برآورد شد.
راه‌حل‌های ممکن
یکی از یافته‌های جالب این بود که عادات سالم به نظر می‌رسد بر انزوا اجتماعی تأثیر مثبت داشته باشد، اما بر تنهایی تأثیر چندانی ندارد. سبک زندگی سالم، شامل فعالیت بدنی، رژیم غذایی مناسب، خواب کافی و عدم سیگار کشیدن، با کاهش فاصله سال‌های بدون بیماری در افرادی که انزوا اجتماعی را تجربه می‌کردند، مرتبط بود. اما این عادات به طور قابل توجهی با کاهش فاصله ناشی از تنهایی ارتباط نداشتند. این بدان معنا نیست که عادات سالم بی‌اهمیت هستند، بلکه نشان می‌دهد که ممکن است نتوانند هر مسیر تأثیرگذار بر سلامت ناشی از قطع ارتباط اجتماعی را پوشش دهند.
احساس تنهایی به کیفیت روابط شما مربوط می‌شود، نه صرفاً به اینکه چقدر در کنار دیگران هستید. بنابراین، ایجاد ارتباطات معنادار باید بخشی از روال روزمره شما باشد. نیازی به داشتن یک تقویم اجتماعی شلوغ نیست؛ چند نقطه ارتباطی ثابت ممکن است واقعی‌تر و معنادارتر باشد.
نتیجه‌گیری
عادات سالم ممکن است برخی از اثرات منفی سلامت مرتبط با انزوا را کاهش دهند، اما نمی‌توانند جایگزین روابط معنادار شوند. حفظ سلامتی ممکن است تا حدی به این بستگی داشته باشد که برای چه کسانی وقت می‌گذارید.
