با افزایش سن، توده عضلانی ما معمولاً کاهش می‌یابد که به آن سارکوپنی گفته می‌شود. این یکی از بزرگ‌ترین و در عین حال نادیده گرفته‌شده‌ترین چالش‌های پیری است که خطر افتادن، شکستگی‌ها و از دست دادن توانایی زندگی مستقل را افزایش می‌دهد. در حال حاضر، هیچ دارویی برای درمان آن تأیید نشده است.
اما تحقیقات جدید به راه‌حلی غیرمنتظره اشاره دارد: مسدود کردن گیرنده هورمون گرلین، که به عنوان «هورمون گرسنگی» شناخته می‌شود. دانشمندان دریافتند که خاموش کردن این گیرنده به طور قابل توجهی عملکرد عضلات را در موش‌های پیر بهبود می‌بخشد بدون اینکه اندازه یا طول عمر عضلات تغییر کند.
مشکل عضلانی که کسی درباره‌اش صحبت نمی‌کند
سارکوپنی معمولاً از سن ۳۰ سالگی آغاز می‌شود و توده عضلانی هر دهه ۳ تا ۸ درصد کاهش می‌یابد. پس از ۶۰ سالگی، این کاهش سرعت می‌گیرد. در حالی که از دست دادن توده عضلانی یک مشکل است، از دست دادن عملکرد عضلات نیز به همان اندازه مهم است. این به معنای کاهش قدرت، استقامت و خستگی سریع‌تر است.
این موضوع اهمیت دارد زیرا عضلات قوی و کارآمد به ما کمک می‌کنند تا در سنین بالا فعال بمانیم، از بیماری بهبود یابیم و فعالیت‌های روزمره را انجام دهیم. عضلات ضعیف به معنای افزایش احتمال افتادن، بهبودی کندتر و نیاز به کمک بیشتر در انجام کارهای پایه‌ای است.
ارتباط گرلین و عضلات
دانشمندان به بررسی گیرنده گرلین (که GHSR-1a نامیده می‌شود) و نقش آن در کاهش عضلات مرتبط با سن پرداختند. گرلین هورمونی است که برای اعلام گرسنگی آزاد می‌شود. این مطالعه نشان داد که وقتی دانشمندان این گیرنده را در موش‌های نر پیر حذف یا مسدود کردند، عملکرد عضلات آن‌ها بهبود یافت. این موش‌ها می‌توانستند مدت بیشتری ورزش کنند بدون اینکه خسته شوند، استقامت بهتری داشتند و به طور کلی قوی‌تر بودند. نکته مهم این است که عضلات آن‌ها بزرگ‌تر نشدند، بلکه بهتر کار می‌کردند.
علاوه بر این، دارویی به نام PF-5190457 که گیرنده گرلین را مسدود می‌کند، همان مزایا را به همراه داشت. موش‌هایی که این دارو را دریافت کردند همچنین مقداری از وزن و چربی بدن خود را از دست دادند که نشان‌دهنده مزایای متابولیکی اضافی فراتر از بهبود عضلات است.
علم پشت این تحقیق
چرا مسدود کردن یک گیرنده مرتبط با گرسنگی می‌تواند به بهبود عملکرد عضلات کمک کند؟ این به میتوکندری‌ها مربوط می‌شود. محققان دریافتند که مسدود کردن گیرنده گرلین به سلول‌ها کمک می‌کند تا میتوکندری‌های بیشتری تولید کنند، که این فرآیند توسط پروتئینی به نام PGC-1α هدایت می‌شود. چرا این موضوع اهمیت دارد؟ به سادگی، میتوکندری‌های بیشتر به معنای انرژی بیشتر برای عضلات شماست.
علاوه بر این، مسدود کردن این گیرنده به بهبود توانایی بدن در پاکسازی میتوکندری‌های قدیمی و آسیب‌دیده کمک می‌کند، درست مانند بیرون بردن زباله‌های سلولی. زمانی که سلول‌های شما می‌توانند هم کارخانه‌های انرژی جدید بسازند و هم میتوکندری‌های خراب را پاک کنند، عملکرد عضلات شما به طور کلی بهتر می‌شود.
آینده تحقیقات
این تحقیق بر روی موش‌ها انجام شده است، نه انسان‌ها، بنابراین نمی‌توانیم نتیجه‌گیری‌هایی درباره نحوه عملکرد آن برای انسان‌ها انجام دهیم. مطالعات حیوانی همیشه به انسان‌ها منتقل نمی‌شوند و هر درمان احتمالی نیاز به آزمایش‌های ایمنی دقیق دارد. با این حال، این یافته‌ها امیدوارکننده هستند. گیرنده گرلین اکنون به عنوان یک هدف دارویی ممکن برای کاهش عضلات مرتبط با سن در نظر گرفته می‌شود، شرایطی که به شدت به گزینه‌های درمانی نیاز دارد. از آنجایی که داروی PF-5190457 قبلاً وجود دارد و نتایج مثبتی نشان داده است، می‌تواند مسیر تحقیقات انسانی را تسریع کند.
این تحقیق همچنین نحوه تفکر ما درباره پیری عضلات را تغییر می‌دهد. به جای تمرکز فقط بر اندازه عضلات، اهمیت عملکرد عضلات را برجسته می‌کند و پیشنهاد می‌کند که ممکن است بتوانیم به بهبود عملکرد عضلات کمک کنیم حتی بدون اینکه آن‌ها را بزرگ‌تر کنیم.
نتیجه‌گیری
در حالی که منتظر آزمایش‌های انسانی هستیم، بهترین راه برای حفظ قدرت عضلات هنوز هم تمرینات قدرتی است. تمرینات مقاومتی همچنان مؤثرترین ابزاری است که برای حفظ قدرت، استقامت و سلامت کلی عضلات در سنین بالا داریم و کار بر روی گروه‌های عضلانی که معمولاً نادیده گرفته می‌شوند می‌تواند حفاظت اضافی را فراهم کند.
