نقش کلیدی عوامل روانی در درد مزمن لگنی زنان

درد مزمن لگنی تا ۲۶.۶ درصد از زنان در سراسر جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، اما درمان معمولاً بر روی عواملی که پزشکان می‌توانند مشاهده کنند، مانند ضایعات، التهاب و مشکلات ساختاری، متمرکز است. اما آیا درک درد شما بیشتر به تشخیص مربوط می‌شود یا به نحوه پردازش آن توسط بدن و مغز شما؟

در یک مطالعه بین‌المللی اخیر، محققان دریافتند که عواملی مانند خستگی، کیفیت خواب، اضطراب و نحوه تفکر درباره درد می‌تواند اطلاعات بیشتری درباره تجربه درد ارائه دهد تا آزمایش‌های آزمایشگاهی.

درباره مطالعه

درد مزمن لگنی به طور سنتی بر اساس شرایط زمینه‌ای مانند اندومتریوز یا سندرم درد مثانه درمان شده است، اما بسیاری از زنان پس از درمان این شرایط همچنان درد را تجربه می‌کنند. محققان از پروژه تحقیقات انتقالی در درد لگنی (TRiPP) می‌خواستند بدانند آیا نگاه کردن فراتر از تشخیص می‌تواند الگوهای مفیدتری را آشکار کند. آن‌ها ۱۰۸ زن با درد مزمن لگنی (در سنین ۱۸ تا ۵۰) و ۵۰ زن بدون درد را در سه مکان مختلف جذب کردند.

زنان با درد لگنی چهار تشخیص مختلف داشتند: درد مرتبط با اندومتریوز، سندرم درد مثانه، هر دو شرایط به طور همزمان، یا درد لگنی بدون علت مشخص. همه شرکت‌کنندگان پرسشنامه‌هایی درباره خستگی، خواب، اضطراب، افسردگی و نحوه تفکر درباره درد خود پر کردند. آن‌ها همچنین آزمایش‌های فیزیکی برای اندازه‌گیری سطح کورتیزول (هورمون استرس)، الگوهای ضربان قلب و نحوه پاسخ بدن به درد انجام دادند.

یافته‌های کلیدی

میزان خستگی، خواب ضعیف، اضطراب و افسردگی در زنان با درد مزمن به‌طور قابل توجهی بیشتر از زنان بدون درد بود. با این حال، آزمایش‌های فیزیکی تفاوت معناداری بین دو گروه نشان نداد. هنگامی که محققان به دنبال الگوها در گروه درد مزمن لگنی بودند، سه خوشه متمایز یافتند که بر اساس تجربیات روزمره زنان شکل گرفته بودند: خستگی، کیفیت خواب و نگرانی درباره درد.

این یافته‌ها به سمت رویکردی شخصی‌تر برای درمان درد مزمن لگنی اشاره دارند. این تحقیق ایده‌ای را به چالش می‌کشد که درمان درد مزمن لگنی باید عمدتاً بر اساس تشخیص باشد. عواملی مانند خستگی، خواب، اضطراب و نحوه تفکر درباره درد ممکن است بهتر بتوانند تجربه شما را پیش‌بینی کرده و راهنمایی برای مراقبت شما باشند.