تحقیقات جدید نشان می‌دهد که استفاده از داروهای GLP-1 مانند سمگلوتید پس از یائسگی می‌تواند تأثیرات قابل توجهی بر سلامت عضلات زنان داشته باشد. در این بررسی، تأکید بر اهمیت حفظ قدرت و عملکرد فیزیکی به جای تمرکز صرف بر کاهش وزن است.
در این مطالعه، محققان به بررسی تأثیرات سمگلوتید بر ترکیب بدنی و سلامت عضلات در زنان پس از یائسگی پرداختند. کاهش سطح استروژن پس از یائسگی به تغییرات در ترکیب بدنی، از جمله افزایش چربی شکمی و کاهش تدریجی عضلات مرتبط است. بنابراین، حفظ قدرت عضلانی به عنوان بخشی از سالمندی سالم اهمیت ویژه‌ای دارد.
در یکی از مطالعات مورد بررسی، بزرگسالان چاق، عمدتاً زنان، تحت درمان با سمگلوتید قرار گرفتند. محققان ترکیب بدنی و قدرت دست را در آغاز، هفت ماه و دوازده ماه پس از درمان اندازه‌گیری کردند. در ابتدا، توده عضلانی کاهش یافت، اما سپس ثابت ماند. در عین حال، قدرت دست در هر دو مرحله پیگیری به طور قابل توجهی افزایش یافت. همچنین، نرخ چاقی سارکوپنی، که به معنای داشتن توده عضلانی کم و چربی بالا است، کاهش یافت.
مهم است بدانیم که توده عضلانی و قدرت عضلانی قابل تعویض نیستند. یک اسکن می‌تواند کاهش توده عضلانی را نشان دهد بدون اینکه لزوماً به معنای ضعف باشد. با این حال، این مطالعه محدودیت‌هایی دارد و نتایج آن نمی‌تواند به همه زنان پس از یائسگی که از سمگلوتید استفاده می‌کنند، تعمیم داده شود.
در نهایت، این بررسی به اهمیت اندازه‌گیری عملکرد فیزیکی مانند قدرت دست، سرعت راه رفتن و توانایی برخاستن از صندلی به عنوان معیارهای مفید برای ارزیابی سلامت عضلات اشاره می‌کند. این معیارها می‌توانند تصویری جامع‌تر از سلامت عضلات ارائه دهند.
به طور کلی، عدد روی ترازو تنها بخشی از داستان است. حفظ قدرت و عملکرد فیزیکی، به همراه مصرف پروتئین کافی و تمرینات مقاومتی، می‌تواند به حمایت از عضلات در حین تغییرات بدنی کمک کند.
